1/4/2007 - şiirler
KÖY EKMEĞİ
Ozan OZANOĞLU
en çok sözlükler abartıyor sözcükleri.
akıyorum savaş çocuklarının mecrasında.
hıçkırıkları bile narin acemi
nasıl bütün hıncı bütün kösnüsüyle
gençliğimi sorguluyorsa hayat
nasıl tutuyorsa hüzün, kırçıl güncemi.
öyle hoşnudum gözüpekliğimden
çentiğini budaklara atıyor sözlerim.
umursamazlığım gözdağı veriyor aynı hayata
kıymeti yok kentin göbeğinde yapılan
köy ekmeğinin.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
BABALAR GÜNÜ ARMAĞANI
OZAN OZANOĞLU
______________________________________________
Yılgın bir keder geçer gibi alnımdan
Ucundan yakalıyorum hayatın üzengisini
Üzen gibi, üzülen gibi duruyor üstümde bazı şeyler
Gömleğim sevda kokarsa daha güzel duruyor
Güzel üzengiler gibi
Garip bir adı oluyor düş atımın
Koşuyorum... Bir yanım cephede bir yanım sarsak
Sarsak da faydası yok damara değmiş yarayı
Yayla kalbim Moğol istilasından kalma
Ey yurdum toprağına ayak basarsak
Babamın sazında kaç yabanıl hayvan
Evcil ve dingin bir yaprağa dönüşür biliyoruz...
Çünkü biz çocukken bile ağlardık.
Biz çocukken bile çünkü
Geceleyin hasta yatağında bize
Şiirler okuyan, şiirler okutan adam ağlardı.
Ondan böyle durup durup bakınmamız
Ayak uçlarımıza.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>><<<
DANTE
Ozan Ozanoğlu
______________________________________________
Aşınan bir taştır hayat
Rüzgarların
Öperek uyandırdığı.
Otuz beşini geçtin mi
Vuruyor pencereye
Cahit usta.
Zaman uçup gidiyor
Her şey daha mı güzel
Her şey daha mı kısa?
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
AYNALAR KIRILINCA GİTMELİYİM
DEĞİL Mİ?
Ozan Ozanoğlu______________________________________________
Eski, uzun ve beyaz gömleğimin ıslanıp ıslanıp
Kumları sürüklediği izin peşindeyim yeniden.
-Uzadıkça uzar alt etekleri-
Aynalar karşısında beyaz damlalı bardak ve şiir
Rüzgârın üstüne titrediği bir gece vakti
Bakarak kendine içini çekmektedir.
Bütün hesaplaşmaların mekânında yüzüm
Orada. O aynanın karşısında terleyen iris aşkına
Gitmeliyim evet aynalar kırılınca
Avucumun içi kadar dünya
Gitmeliyim değil mi?
Avucumun çizgilerinin aslı bir ayna kırığıdır
Ve birden büyük bir heyecanla o kırılma çizgileri
O korkunç harita belirir
Gözümün bakmakla yandığıdır.
Bir otobüs camıdır en derin ayna bazen
Hızla akan, eşyanın ve zamanın görüntüsünde
Yüzüm vurduğunda o cama
Fırlayıp uçacak bir gölge var, bir yansıma.
Çünkü her bakış o sırça gerçeğe inat
İçeriden koparılan bir dilim saat kulesidir.
Öyle değil miydi? Hepimizin en güvendiği eşya
En koyu boyalardan korkmadığımız
En keskin jileti vurduğumuz cesaretle
O aynalar kucağında nasıl da sığınaktı.
Yeryüzünde en tehlikeli yerin aynalar varken bile
Berber koltukları olduğunu bilerek. Oturmaktı.
Bakınca içine girilen kaç aynası var insanın?
İçinden başka zamanlara buğulanan kaç aynası?
Ezbere okuyabildiği kaç yüzü var?
Suyun aynalığından kaç kişi nergis kalabilmiş dünyaya?
Her gece uzun uzun saçlarını
Uzun uzun tarayan kadınların hüznü kadar.
Ve her gece, her sabah, bazen cepte taşınan
O kutsal parıltının huzuruna çıkarak
İyilik ve güzellik dileyen de kim…
En masum haller içinde kalmak orada
En çıplak halden hayaller içinde.
Üstünü başını düzelten bir katilin son kez bakıp işe çıktığı saatte
Dikiş izlerini saklayan fahişenin şakağına bulaşan katran
İşaret parmağıyla son kez sürülürken pürüzsüz sert tenine
-O’dur.-
Bir ayna olmakla kalmayıp
İntihar notları bırakılabilen
Parmak parmak izlerin unutulduğu
En kırmızı en kara en gerçek saydamlık olarak
Adını işvenin tarihine yazdıran büyük keşif…
Varsın aynaya bakarak ağlamak, incitirse incitsin gerçekliği
Bir esrar perdesidir çünkü…
Artık ikiyüzlülüğün bile sırra kadem bastığı
Karanın, karanlığın aşikar hoyratlığı…
Camdan bir esrar perdesi…
Şiddetle içime çekiyorum kırılganlığı şimdi.
Arkadan görünen guguklu saatin tarihi, yeniyor bütün şiddetimi
Bütün mızrakları, bütün hükümdarlarıyla dizilip zaman,
Alıyor elimizden bütün sırlarımızı
Hiç akla gelmeyen yollar bularak alıyor
Gün yüzüne çıkartıyor, acımasız ve haklı.
Git diyor, ay dediğin aynadan başka ne ki
Ve bakıp bakıp gördüğüm iç yüzümdür benim
Çıksam, katılsam en arka sokak benim,
Üç beş ateş parçası lambalarda titreyen benim.
Aklın açık penceresinden giren taş parçası
Buluyor yansıyan yüzümün orta yerini.
Kırılan kim hayatın savurduğu katılıktan
Çevirmedim gözlerimi hiç aynalardan.
Şimdi git diyor, kalbin, çeperleri tuza kesmiş bir ada
Ayna, hem en saklı, hem en sadık olansa
Kimseye, hiç bir şey söylemeden git!
Yazdıklarını suya gömmeyi deneyerek git!
Git ve izin de kalmasın toprağın cama dönüşen esrarında.
Bütün sevgililerini senden yansıyan bir hayal kıldığın için
Kırdığın için ince ve zarif şarap kadehlerini
Gözlerini alamadığın ince metal oyundan
Gözlerini alamadığın için git.
alıntıdır..........
| 
